Politieke Dieren: De Pitbull, de Zing Bernard en de Blinde Geluidenhond

Kraai zit er maar mooi mee, met zijn lege nest. Hoe moet ie nou verder? Is er nog ergens een bijtertje te vinden dat het bos de Koekoek kan doen vergeten? De pitbull dient zich aan. Hij zet een hoge rug op en begint meteen te blaffen. En een herrie! Jonge jonge. Maar wat is dat? Was pitbull net niet een stukje groter dan hij nu is?

Het nest van Laakbaar Dierenbos was leeg.
Ooit was het vol kabaal, waar het nu zweeg.
De vogel was gevlogen. En de Kraai?
Die dacht:"Ik moet op zoek naar nieuw lawaai!"

Je denkt het zó, maar voer het maar eens uit,
als 'Leegbaar Dierenbos' op jouw nest duidt.
Maar kraai had mazzel, want er klonk geblaf.
Er kroop iets uit een hok (in volle draf).Daar had je pitbull, opgefokt en wel:
een grote teev en van nature fel.

Die wilde nog wel happen naar de baas.
In Aaibaar Dierenbos klonk weer geraas.

"De hele boel die blaf ik bij elkaar.
Een Teevbaar Dierenbos, daar streef ik naar!
Dit is geen 'Allah-Akhbaar Dierenbos'
En kiekendieven, die zijn ook de klos."

Ja, pitbull stond te schuimen dat het blonk.
De zingende Sint-bernardshond die schonk
hem zijn vertrouwen, net als kraai. En dus
was heel het nest blij met een dooie mus.

"Daar komt die kraai goed weg", dacht iedereen.
Het leek een sprookje zonder Prikkebeen,
maar bleek een pitbullfabeltje te zijn:
zijn blaffen benne groot, hijzelf werd klein.

Hij ging nog kwiek van staart, elf turven hoog.
Zijn motto's? … territorium … gedoog.
Maar krap een maandje later kwam de klap:
zes turven mat hij nog. Dat was wat krap.

Jankend ging hij naar zijn dokter toe:
"Ik word steeds kleiner, maar ik snap niet hoe.
Van elf naar zes, waar moet dat nou toch heen?
Nog even en dan heb ik er nog één!"

Pekinees, zijn dokter, sprak vol vrees:
"Ik zou niet weten hoe ik dit genees.
Neem drie maal daags een schenkel van de koe?
Of blaf wat minder hard naar dieren toe?

Ik weet het als migrant ook eigenlijk niet,
kom net uit het asiel zoals je ziet.
Heb trouwens een geheugen als een teef
en ben al lang blij dat ik hier nog leef."

"Blaf ik echt te hard?", dacht onze bul:
"Straks eindig ik nog onderaan lijst 0"
Nee, Pitbull vond het maar een strenge straf,
dat hij steeds kleiner werd. Dat was toch maf?

Pitbulls rampagneleider heette Aai*
Die vond het in Amerika te saai.
Vandaar dat hij de blinden in het bos
van raad voorzag, als ware hij een vos.

Maar ook door hem was er niets aan te doen.
Al stortte Harry Mens nog een miljoen,
de pitbull ging van vijf naar vier naar drie.
(ooit was het drieëntwintig). C'est la vie !

Hij blafte nog:"Rups heeft geen vlinderdas!"
en dat coconsoep dus ongeldig was.
Maar drie werd twee en twee werd één en … geen.
De pitbull ging niet met het soepbeen heen.

Het bos stemde voor Deelbaar Nederland
(dit fabeltje krijgt dus een sprookjesrand).
Zo blijkt maar weer: al ben je nog zo'n bul,
deel nooit je bos door nul. Da's flauwekul.

____________
*Zijn volledige naam: Aai voor den Blinden (misschien kent u hem)